اى على ! نخستين كسى كه خاك را از سرش مىتكاند تويى . على ( ع ) ، اين كنيه را از ديگر كنيه‌ها بيشتر خوش مىداشت . زيرا پيامبر وى را با همين كنيه خطاب مىكرد . دشمنان آن حضرت مانند بنى اميه و ديگران ، بر آن حضرت به جز اين كنيه نام ديگرى اطلاق نمىكردند . آنان مىخواستند با گفتن ابو تراب ، آن حضرت را تحقير و سرزنش كنند و حال آنكه افتخار على ( ع ) به همين كنيه بود . دشمنان على ، به سخنگويان دستور داده بودند تا با ذكر كنيهء ابو تراب بر فراز منابر ، آن حضرت را مورد سرزنش قرار دهند و اين كنيه را براى او عيب و نقصى قلمداد نمايند . چنان‌كه حسن بصرى گفته است ، گويا كه ايشان با استفاده از اين عمل ، لباسى پر زيب و آرايه بر تن آن حضرت مىپوشاندند . چنان‌كه جز نام ترابى و ترابيه بر پيروان امير المؤمنين ( ع ) اطلاق نمىكردند . بدان‌گونه كه اين نام ، تنها بر شيعيان على ( ع ) اختصاص يافت . كميت مىگويد : گفتند رغبت و دين او ترابى است / من نيز به همين وسيله در بين آنان ادعا كنم و به اين لقب مفتخر مىشوم . هنگامى كه كثير غرة گفت : جلوهء آل ابو سفيان در دين روز طف و جلوهء بنى مروان در كرم و بزرگوارى روز عقر بود ، يزيد بن عبد الملك به او گفت : نفرين خدا بر تو باد ! آيا ترابى و عصبيت ؟ ! در اين‌باره مؤلف در قصيده‌اى سروده است : به نام دو فرزندت ، مكنّى شدى / و نسل رسول خدا در اين دو فرزند به جاى ماند پيامبر تو را بو تراب خواند / دشمنان آن را بر تو عيب مىشمردند و حال آنكه براى تو اين كنيه افتخارى بود لقب على ( ع ) ابن صباغ در كتاب فصول المهمه مىنويسد : لقب على ( ع ) ، مرتضى ، حيدر ، امير المؤمنين و انزع ( و يا اصلع ) ( كسى كه اندكى از موى جلوى سرش ريخته باشد . ) و بطين ( كسى كه شكمش بزرگ است . ) و وصى بود . آن حضرت به لقب اخير خود در نزد دوستان و دشمنانش شهره بود . در روز جنگ جمل جوانى از قبيلهء بنى ضبه از سپاه عايشه بيرون آمد و گفت : ما قبيلهء بنى ضبه دشمنان على هستيم / كه قبلا معروف به وصى بود على كه در عهد پيامبر شهسوار جنگها بود / من نيز نسبت به تشخيص برترى على نابينا و كور نيستم اما من به خونخواهى عثمان پرهيزگار آمده‌ام / زيرا ولىّ ، خون ولىّ را طلب مىكند و مردى از قبيلهء ازد در روز جمل چنين سرود : اين على است و وصيى است / كه پيامبر در روز نجوة با او پيمان برادرى بست